Archive | Huis

Artifort C683 + give-away Lilla kruk!

Artifort C683 Kho Liang Ie

Een paar weken geleden, toen ik in Berlijn was, werd onze Artifort-bank (de C683 van Kho Liang Ie, ontworpen in 1968) bezorgd. Toen Casper, die de bank in ontvangst nam, me trots foto’s appte van de nieuwe aanwinst in onze woonkamer, vond ik het ineens helemaal niet meer zo erg om naar huis te gaan. In mijn vorige blogpost over het bezoek aan de fabriek van Artifort vertelde ik al hoe blij ik ben met deze samenwerking en hoe bijzonder ik het vind dat deze bank, waar ik al jarenlang met grote bewondering naar kijk, speciaal voor ons op maat gemaakt is.

Artifort C683 Kho Liang Ie

Ik was een beetje zenuwachtig over hoe de toch wel wat gewaagde kleuren (het groene gepoedercoate onderstel en de lichtblauwe bekleding) zouden uitpakken, maar mán, wat zijn we blij met onze bank. Het is een meubel voor het leven, een designklassieker die we nooit meer kwijt willen. En het mooie is: om jullie een beetje te laten meedelen in de vreugde, mag ik een Artifort Lilla 2.0 kruk weggeven aan een van jullie. Deze kruk is van de hand van ontwerper Patrick Norguet en stamt uit 2006. Je ziet ‘m hieronder. De kruk is uitgevoerd in de mooie koraalroze stof Artifort Selecte 520 en heeft een stoer handvat van blank leer. Het enige wat je hoeft te doen, is hier of op Instagram een reactie achter te laten (mag ook op zowel Instagram als hier, dan maak je twee keer kans). Volgende week vrijdag kies ik een winnaar. Succes!

Artifort Lilla 2.0

Artifort C683 Kho Liang Ie

133

Over huizen & magie

voordeur zilverblauw

Voordat ik ruim elf jaar geleden naar ons huidige huis verhuisde, woonde ik in een piepklein arbeiderswoningkje. Het was mijn allereerste eigen huis. Mijn moeder is er na mij gaan wonen (hier kun je zien hoe het er ongeveer uitziet). Ik weet nog heel goed hoe ontzettend groot ik ons huidige huis vond. Opgegroeid in een relatief kleine sociale huurwoning, een zolderkamer tijdens mijn studie en daarna dat arbeidershuisje: ons jaren ’30 huis leek wel een villa, zoveel ruimte had ik. Helemaal toen we na een paar jaar een stuk aanbouwden. Dit huis, waar Casper en ik ons gezin startten, waar Mus geboren werd, heeft al die jaren een soort magische aantrekkingskracht op me gehad. Het was mijn speeltuin, waar ik vloeren wit verfde, we een rookkanaal aanlegden dat dwars door het huis loopt en ik duizenden foto’s maakte. Ik had altijd wel inspiratie om iets in huis aan te pakken, of dat nu Wolf’s zolder was, de keuken of de kelder. De mogelijkheden leken eindeloos.

Zilverblauw groeide, onze kinderen groeiden, maar ons huis groeide niet mee. Vorig jaar realiseerde ik me dat we definitief te weinig ruimte hebben, helemaal nu Casper en ik allebei veel thuis werken. We hebben een studio nodig, met werkplekken en opbergruimte. Even dachten we dat we die studio in de tuin konden bouwen, maar daar hadden we bij nader inzien ook nét te weinig plek. Sinds een tijdje huren we nu zo’n box op het industrieterrein van ons dorp, omdat we letterlijk en figuurlijk uit het huis zijn gegroeid. (In mijn hoofd huren alleen hoarders zo’n box, dus het was best een stap om een deel van onze spullen daar naartoe te verhuizen*).

pink smeg fridge zilverblauw.nl

En zo veranderde het huis waar ik zo van hou langzaam, heel langzaam in een huis waarin ik me steeds meer erger aan het gebrek aan ruimte. Vorige week werd onze nieuwe Artifort-bank bezorgd en toen ik die trots in huis zette, voelde ik even dat sprankje magie weer, de liefde voor dit huis en hoe goed het bij ons past. Maar diezelfde dag was er ook irritatie, omdat ik probeerde te werken maar Mus er keihard doorheen neuriede en ik geen rustige plek had om te zitten. Ik denk dat de beslissing om je huis te verkopen een beetje lijkt op het verbreken van een langdurige liefdesrelatie: ook al weet je diep in je hart dat het beter is, het blijft pijnlijk.

De afgelopen maanden hebben we verschillende panden op het oog gehad. Één huis kochten we bijna, maar daar bleek na een bouwtechnische keuring zoveel aan te moeten gebeuren dat het niet haalbaar was. En dan loopt er nog een project waar we al vanaf 2012 mee bezig zijn, maar dat onzeker blijft. Een ding is zeker: we willen hier niet zomaar weg. Ons huis staat nog niet te koop, we willen eerst iets anders vinden. Het liefst een oud bedrijfspand, een fabriek of iets anders inspirerends waar we de dromen die we hebben met Zilverblauw kunnen verwezenlijken. Maar ja, dat soort panden liggen niet voor het oprapen. Dus voorlopig pin ik me suf op Pinterest, sparen we zoveel we kunnen en koester ik alle sprankjes magie die ik nog voel voor dit huis. Ik weet nu al dat het afscheid moeilijk wordt.

*Niks tegen hoarders, dat zijn over het algemeen prima mensen. Ik geloof zelfs dat ik hoarders in mijn vriendenkring heb. Kringloopwinkel-hoarders, welteverstaan.

9

Blauw (en roze)

zilverblauw.nl

Als ik niet uitkijk, sleep ik alleen maar roze spullen mee naar huis en de laatste tijd merk ik dat ik dat niet altijd even leuk meer vind. Niet dat ik roze beu ben: onze roze Smeg-koelkast hebben we inmiddels tien jaar en ik zou daar met liefde nog tien jaar achteraan plakken. Het is meer dat roze ook heel lekker combineert met andere kleuren. Zo is roze met geel een fijne combinatie, maar ook over roze met blauw ben ik de laatste tijd erg enthousiast. Daarom besloot ik La Muralla Roja‘s blauwe muren af te laten drukken voor aan onze muur.

I printed one of my favorite La Muralla Roja photos on forex. I really like the combination of our pink sofa and the blue walls. Pink is still our favorite color, but it looks even better combined with other colors like white, yellow or blue. 

zilverblauw.nl

Ik probeer regelmatig foto’s te laten afdrukken. Digitale foto’s zijn leuk, maar je ziet pas écht goed wat je hebt gemaakt als je een foto in handen hebt. Als ik foto’s afdruk, doe ik dat bijna altijd op groot formaat. Zo kun je een statement maken. We hebben onder andere foto van een roze muur in huis, onze confetti-foto, de eerste foto uit de ‘Mus en mama’-reeks en de trap die ik fotografeerde in Tokio.

Ik liet de blauwe muren van La Muralla Roja printen op forex bij Fotofabriek. Forex is naast acryl mijn favoriete materiaal om foto’s op te laten afdrukken: het is een licht en je kunt het gemakkelijk ophangen of neerzetten. Ik wissel veel en vaak met de prints die we in huis hebben, maar ik denk dat de blauwe muren een vast plekje boven onze roze bank hebben gevonden. Fijne dag!

(Ik mocht van fotofabriek.nl een foto op forex uitkiezen, dankjewel!)

4

Winterdip & voorjaarsbloemen

voorjaarsbloemen mooiwatbloemendoen.nl

Elk jaar trap ik er weer in: de winterdip. In januari en februari denk ik dat alles stom is (vooral ikzelf), het nooit meer zomer wordt en ik nooit meer een fatsoenlijke foto kan maken vanwege het vreselijke gebrek aan licht.

I’m not a winter person, so I love that the sun is coming back and spring is coming up. These flowers brightened up our home and made me forget about the cold. I’m so ready for warmer days.

Net als alle voorgaande jaren (serieus, ik leer het nooit) bedacht ik me afgelopen januari dat ik me eigenlijk best slecht voelde. Een beetje teneergeslagen, wat depressief. Ik had er niet echt een reden voor, behalve dan dat het winter was, maar dat was ik voor het gemak even vergeten. Ik besloot dat ik iets moest gaan doen. Sporten of zo, iets wat niet zo vrijblijvend was. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik me toen aangemeld bij een sportclub. Twee keer per week oefeningen onder begeleiding. Ik moest meteen voor vijf maanden tekenen. in februari had ik al spijt. Nu in maart nog veel meer en haat ik het om erheen te gaan. Ik heb er ook helemaal geen tijd voor, of wil er geen tijd voor maken misschien. De winter doet rare dingen met me.

Want al is sporten best goed voor me, uiteindelijk maakt het me (in ieder geval in deze vorm) niet echt gelukkig. Wat me wel gelukkig maakt is zon. Voorjaar. Voorjaarsbloemen, bloesem, de narcissen en hyacinten in onze voortuin. De magnolia in bloei. Werken met de tuindeuren open. Mus die buiten met de tuinslang speelt. Daar kan niets tegen op.

voorjaarsbloemen mooiwatbloemendoen.nl

Afgelopen week maakte deze bos bloemen me heel gelukkig. Omdat ik bloemenmeisje ben, kreeg ik ze van mooiwatbloemendoen.nl en ze haalden de lente naar binnen. Dankjewel!

10

Vitra slow chair

vitra slow chair zilverblauw.nl

Sorry voor de hysterie, maar IK WON DUS EEN STOEL! Niet zomaar een stoel, maar de Slow Chair van Vitra, ontworpen door Ronan & Erwan Bouroullec. Een stoel die ik al wilde hebben sinds ik ‘m voor het eerst zag, maar die zo duur is dat ik er never-nooit een zou kopen. En als ik eraan dacht dat ik de stoel misschien mogelijk zou kúnnen kopen, kreeg ik direct visioenen van een krabbende Pjoes en sap-morsende kinderen op die prachtige, dure stoel. En nu won ik de Slow Chair dus zomaar. Nou ja niet zomaar natuurlijk, ik deed mee aan een fotografie-wedstrijd van Samsung op de vtwonen en designbeurs. (Dit schreef ik daar destijds over, de foto waarop je de stoel ziet is degene waarmee ik de stoel gewonnen heb).

In oktober vorig jaar kreeg ik bericht dat mijn foto gewonnen had. Er zat een behoorlijke levertijd op de stoel, dus ik moest heel lang geduld hebben. Maar dat gaf niets. Ken je dat gevoel dat je hebt als je op iets leuks aan het wachten bent? Dat had ik dus wel 4,5 maand lang. Als ik door de regen moest fietsen of in de file stond, dacht ik ‘haha, geeft niks want IK HEB EEN SLOW CHAIR GEWONNEN!’. Haast jammer dat de stoel afgelopen week werd bezorgd, in een doos die zo groot was dat hij niet door de voordeur paste. Ik wachtte nog een extra dag met uitpakken, om dat fijne gevoel van verwachting nog even vast te houden. Nu staat de stoel in de woonkamer te pronken. Wat een geluk. Fijne zondag!

vitra slow chair zilverblauw.nl

p.s. op de onderste foto kun je zien wie de echte koning is in dit huis. Ik krijg spontaan dit lied in mijn hoofd.

I won a Slow Chair from Vitra, can you believe that? At last years vtwonen en designbeurs I took part in a photography contest and this amazing chair was the price. I had to wait for 4,5 months for it to arrive, totally worth it. I feel so lucky!

 

27