Artifort C683 + give-away Lilla kruk!

Artifort C683 Kho Liang Ie

Een paar weken geleden, toen ik in Berlijn was, werd onze Artifort-bank (de C683 van Kho Liang Ie, ontworpen in 1968) bezorgd. Toen Casper, die de bank in ontvangst nam, me trots foto’s appte van de nieuwe aanwinst in onze woonkamer, vond ik het ineens helemaal niet meer zo erg om naar huis te gaan. In mijn vorige blogpost over het bezoek aan de fabriek van Artifort vertelde ik al hoe blij ik ben met deze samenwerking en hoe bijzonder ik het vind dat deze bank, waar ik al jarenlang met grote bewondering naar kijk, speciaal voor ons op maat gemaakt is.

Artifort C683 Kho Liang Ie

Ik was een beetje zenuwachtig over hoe de toch wel wat gewaagde kleuren (het groene gepoedercoate onderstel en de lichtblauwe bekleding) zouden uitpakken, maar mán, wat zijn we blij met onze bank. Het is een meubel voor het leven, een designklassieker die we nooit meer kwijt willen. En het mooie is: om jullie een beetje te laten meedelen in de vreugde, mag ik een Artifort Lilla 2.0 kruk weggeven aan een van jullie. Deze kruk is van de hand van ontwerper Patrick Norguet en stamt uit 2006. Je ziet ‘m hieronder. De kruk is uitgevoerd in de mooie koraalroze stof Artifort Selecte 520 en heeft een stoer handvat van blank leer. Het enige wat je hoeft te doen, is hier of op Instagram een reactie achter te laten (mag ook op zowel Instagram als hier, dan maak je twee keer kans). Volgende week vrijdag kies ik een winnaar. Succes!

Artifort Lilla 2.0

Artifort C683 Kho Liang Ie

133

Over een boot, deel 1

oisterwijkse bossen en vennen

Toen ik laatst thuiskwam en Casper met glinsterende ogen in de keuken zag staan, wist ik dat er iets bijzonders aan de hand was. “Ik heb een boot gekocht”, zei hij. Hij had net zo goed kunnen zeggen dat er een olifant in de tuin stond, zo verbaasd was ik. Ik wist niet eens dat hij ambitie had om een boot te bezitten. Daarnaast wonen we in Oisterwijk, Noord-Brabant, een plaats die nou niet bepaald bekend staat om z’n bloeiende havengebied (om precies te zijn: we hebben niet eens een haven). Ik snapte er dus niks van.

Kolkven Oisterwijk

Casper vertelde dat de boot in kwestie een bescheiden roeibootje was, dat in het Kolkven bleek te liggen. Nu hebben we hier behoorlijk wat bossen en vennen, dus het klonk aannemelijk, al wist ik tot dan toe niet eens van het bestaan van boten in het Kolkven. Kennelijk zijn de ligplekken in het Kolkven erg gewild en aasde de familie Boot (zo heten ze echt, toeval bestaat niet) al jarenlang op zo’n plek. Casper’s broer Wouter is een fervent visser en Casper houdt van vogels kijken, dus die boot was een soort lang gekoesterde droom. Jullie snappen dat de broers in rep en roer (haha) waren.

kolkven zilverblauw.nl

Boten

Het nadeel van roeibootjes is dat ze vollopen met water als het regent. Je moet er dus regelmatig naartoe om ze leeg te maken. De man waarvan de gebroeders Boot hun boot kochten, was al meer dan een jaar niet meer bij de boot geweest en had ook niet zo’n fancy zeiltje als je bij sommige boten op de foto’s ziet. Hij wist niet precies hoe de staat van de boot was. Enthousiast als ze waren, gaven de gebroeders Boot daar niks om en trommelden ze ook nog broer Miel en zijn partner Pim op, die zo ongeveer alles kunnen, om de boot boven water te krijgen. Omdat ik al moest lachen bij het idee van 3 Boten die een boot boven water zouden proberen te krijgen, ging ik mee met mijn camera. Onze kinderen vonden het ook een fantastisch avontuur (logisch, zij heten immers ook Boot) dus met een flinke delegatie troonden we naar het Kolkven.

Oisterwijk roeibootje

De boot bleek inderdaad op de bodem van het ven te liggen. Er werd een tactiek bedacht om de boot boven water te krijgen. Daarna was het een kwestie van hozen. Er bleken meerdere kleine visjes en zoetwatermossels in de boot te wonen, die door Wolf en Mus netjes terug in het water werden gezet. Op een gegeven moment was de boot zo ver boven water dat Wolf en Casper erin konden staan.

vissen op het kolkven, Oisterwijk

Roeibootje gezonken

zoetwatermossel

Eenmaal aan boord zagen de Boten waar ze vanaf het begin van het project bang voor waren geweest: er zat een behoorlijk gat in de bodem van de boot en er stroomde in een rap tempo water naar binnen (als je goed kijkt, zie je het gat op de foto hieronder, het zit net onder het bankje). Teleurstelling alom. Maar al snel waren ze het erover eens dat het gat hen er niet van zou weerhouden de Boten-droom waar te maken. Nu ze eenmaal de ligplek hebben, zou er een nieuwe boot komen. Ze maakten direct een plan om ‘m met z’n allen te gaan kopen.

roeibootje optakelen

Waarschijnlijk binnenkort dus een nieuw deel in de boten-saga. Voor nu wens ik jullie een hele fijne hemelvaartsdag!

10

Over huizen & magie

voordeur zilverblauw

Voordat ik ruim elf jaar geleden naar ons huidige huis verhuisde, woonde ik in een piepklein arbeiderswoningkje. Het was mijn allereerste eigen huis. Mijn moeder is er na mij gaan wonen (hier kun je zien hoe het er ongeveer uitziet). Ik weet nog heel goed hoe ontzettend groot ik ons huidige huis vond. Opgegroeid in een relatief kleine sociale huurwoning, een zolderkamer tijdens mijn studie en daarna dat arbeidershuisje: ons jaren ’30 huis leek wel een villa, zoveel ruimte had ik. Helemaal toen we na een paar jaar een stuk aanbouwden. Dit huis, waar Casper en ik ons gezin startten, waar Mus geboren werd, heeft al die jaren een soort magische aantrekkingskracht op me gehad. Het was mijn speeltuin, waar ik vloeren wit verfde, we een rookkanaal aanlegden dat dwars door het huis loopt en ik duizenden foto’s maakte. Ik had altijd wel inspiratie om iets in huis aan te pakken, of dat nu Wolf’s zolder was, de keuken of de kelder. De mogelijkheden leken eindeloos.

Zilverblauw groeide, onze kinderen groeiden, maar ons huis groeide niet mee. Vorig jaar realiseerde ik me dat we definitief te weinig ruimte hebben, helemaal nu Casper en ik allebei veel thuis werken. We hebben een studio nodig, met werkplekken en opbergruimte. Even dachten we dat we die studio in de tuin konden bouwen, maar daar hadden we bij nader inzien ook nét te weinig plek. Sinds een tijdje huren we nu zo’n box op het industrieterrein van ons dorp, omdat we letterlijk en figuurlijk uit het huis zijn gegroeid. (In mijn hoofd huren alleen hoarders zo’n box, dus het was best een stap om een deel van onze spullen daar naartoe te verhuizen*).

pink smeg fridge zilverblauw.nl

En zo veranderde het huis waar ik zo van hou langzaam, heel langzaam in een huis waarin ik me steeds meer erger aan het gebrek aan ruimte. Vorige week werd onze nieuwe Artifort-bank bezorgd en toen ik die trots in huis zette, voelde ik even dat sprankje magie weer, de liefde voor dit huis en hoe goed het bij ons past. Maar diezelfde dag was er ook irritatie, omdat ik probeerde te werken maar Mus er keihard doorheen neuriede en ik geen rustige plek had om te zitten. Ik denk dat de beslissing om je huis te verkopen een beetje lijkt op het verbreken van een langdurige liefdesrelatie: ook al weet je diep in je hart dat het beter is, het blijft pijnlijk.

De afgelopen maanden hebben we verschillende panden op het oog gehad. Één huis kochten we bijna, maar daar bleek na een bouwtechnische keuring zoveel aan te moeten gebeuren dat het niet haalbaar was. En dan loopt er nog een project waar we al vanaf 2012 mee bezig zijn, maar dat onzeker blijft. Een ding is zeker: we willen hier niet zomaar weg. Ons huis staat nog niet te koop, we willen eerst iets anders vinden. Het liefst een oud bedrijfspand, een fabriek of iets anders inspirerends waar we de dromen die we hebben met Zilverblauw kunnen verwezenlijken. Maar ja, dat soort panden liggen niet voor het oprapen. Dus voorlopig pin ik me suf op Pinterest, sparen we zoveel we kunnen en koester ik alle sprankjes magie die ik nog voel voor dit huis. Ik weet nu al dat het afscheid moeilijk wordt.

*Niks tegen hoarders, dat zijn over het algemeen prima mensen. Ik geloof zelfs dat ik hoarders in mijn vriendenkring heb. Kringloopwinkel-hoarders, welteverstaan.

9

Berlijn

Berlijn zilverblauw.nl

Berlijn zilverblauw.nl

Ik bracht een bliksembezoek aan mijn goede vriend Cristian in regenachtig Berlijn. Hoe kort een citytrip ook is, het geeft me altijd het gevoel er even helemaal uit te zijn.

Berlijn zilverblauw.nl

Berlijn zilverblauw.nl

Ik heb al veel geschreven over Berlijn hier op dit blog (gebruik de zoekfunctie als je die berichten wil lezen of kijk hieronder bij ‘aanbevolen berichten’) maar dit blijven mijn absolute favorieten op het gebied van winkels en restaurantjes:

Do you read me – ik schreef er hier al eens over, fantastische magazines

Soda – tijdschriften en boeken, inspirerende plek.

Westberlin – trendy koffiebarretje, mooi ingericht.

Voo store – prachtige conceptstore, niet missen!

Burgeramt – fantastisch hamburgertentje, ook vegetarische en vegan opties.

Michelberger hotel – al verbleef ik er deze keer niet omdat mijn vriend Cristian er een appartement om de hoek heeft, het Michelberger is de fijnste plek als je een goed en betaalbaar hotel zoekt in Berlijn.

Berlijn zilverblauw.nl

Winnaars kaartjes Snor give-away: gefeliciteerd Naomi Nagtegaal, Alet de Boer en Noor Schouten, jullie hebben elk een gezinskaart voor het Snorfestival gewonnen! Ik zorg dat de kaartjes via email jullie kant opkomen. Heel veel plezier morgen!

Berlijn zilverblauw.nl

Geniet van de zonnige zaterdag!

2

Snorfestival give-away

snorfestival

Het is een beetje ironisch dat het offline werk dat we hebben dankzij onze online business momenteel zoveel is dat ik er steeds maar niet aan toe kom om ons blog en social media een beetje fatsoenlijk bij te houden. Casper en ik cancelden onze meivakantie zodat we een berg werk konden verzetten. Gelukkig mochten de kinderen met Casper’s ouders mee naar Zeeland. Niet zo gezellig, maar wel heel productief. Ik maakte de tekst voor het nieuwe boek af en we staken een hoop tijd in het nieuwe concept (EYE, via Instagram te volgen @eyecreatives) waar we aan werken en waarvoor ik onlangs in Kopenhagen was. Ondanks de drukte zijn we erg dankbaar dat het nog steeds zo goed gaat met Zilverblauw, dat we onze passie en ons hart kunnen volgen. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe waardevol dat is.

Aanstaande zondag houdt uitgeverij Snor de voorjaarseditie van hun inmiddels beroemde Snorfestival. Voor het eerst kan ik er zelf niet bij zijn, omdat Mus z’n zesde (!! waar blijft de tijd?!) verjaardag viert. Het wordt weer een fantastisch feestje met allerlei leuke workshops, de lancering van vier nieuwe boeken en gezellige activiteiten. Lees hier meer op de Snorsite en hier op de Facebookpagina van het event. Ik mag drie gezinstickets weggeven (twee kinderen en twee volwassenen per ticket). Vind je het leuk om bij het Snorfestival aanwezig te zijn en mee te feesten? Laat dan hier op mijn blog, op Instagram of op onze Facebookpagina een reactie achter (of op meerdere plekken als je meer kans wil maken). Meedoen kan tot donderdagavond middernacht. Als je gewonnen hebt, krijg je de tickets via mail toegestuurd. Succes!

 

9