Nog één keer naar Ooit

Land van Ooit

(English below)

Afgelopen week ging ik samen met Mickey nog één keer naar het Land van Ooit, het oude, vervallen attractiepark in Drunen. Een roze kasteel op twintig minuten rijden van je woonplaats klinkt bijna als een droom, en zo voelde het de afgelopen jaren ook. Het oude Land van Ooit inspireert me op een wonderlijke manier. Het is de mix tussen de kleuren en vormen van het kasteel, de desolate omgeving versus de nog steeds sprookjesachtige elementen. Deze plek doet me denken aan vervlogen dromen uit mijn kindertijd en de manier waarop ik deze als volwassene probeer vast te houden: nog steeds roze, maar met behoorlijk wat afgebladderde verf en hier een daar een plant uit het dak.

Roze kasteel Land van Ooit

Roze kasteel Land van Ooit

Ik heb de afgelopen jaren héél veel foto’s gemaakt bij het Land van Ooit, genoten van de surrealistische sfeer die er hangt en enorm veel inspiratie opgedaan voor allerlei projecten (herken je deze?). Vanaf 2019 is het klaar, dan zal er een medische campus gevestigd worden op het terrein. Het kasteel blijft waarschijnlijk staan. Het stamt uit 1200 en heeft een rijke historie. De roze kleur gaat er (helaas) af.

Roze kasteel Land van Ooit

soldaten Land van Ooit

Er is al een begin gemaakt met de werkzaamheden. Om het kasteel zijn hekken geplaatst, waar je overigens gemakkelijk omheen kunt lopen. Op sommige plekken zijn proefvlakken te zien waar is geprobeerd de roze verf te verwijderen. Ondanks dat is het kasteel en de omgeving nog steeds magisch. Naast het kasteel zijn de soldaten in de vijver, een bekende Ooit-attractie die ‘de strijd bij Waterloo’ heette, nog steeds zo goed als intact.

Land van Ooit

Tijdens de herfst is het roze kasteel en de omgeving misschien wel op z’n mooist. Wil je er nog heen voordat het park definitief een andere bestemming krijgt, zorg dan dat je niet te lang wacht. Het gebied heet ‘de Poort van Heusden‘ en als je op de link klikt, vind je meer informatie. Hier vind je alle berichten die ik over het Land van Ooit schreef, het is inmiddels een behoorlijk archief.

Stiekem hoop ik dat het me nog lukt om het kasteel een keer vast te leggen als het sneeuwt, dat lijkt me prachtig. Duimen jullie met me mee dat dat nog een keer gebeurt voor het einde van het jaar?

Land van Ooit

Land van Ooit Drunen

Near our home, in the Dutch place Drunen, is an old, abandoned amusement park called ‘Land van Ooit‘. It closed in 2007, but some of the attractions, like a real pink castle (originally from the 13th century) and fountain soldiers, are still there.  I visited it a couple of times before (click here to see all the articles I wrote about it) but since I’ve heard the park will be closed soon, Mickey and I decided to visit it for probably the last time. The pink castle has been such an inspiration for me and our work. I will miss this place terribly. 

Urbex land van Oit

3

Van laminaat naar neongeel

trap zilverblauw oisterwijk

(English below)

Toen we ons nieuwe huis kochten, was ik over praktisch alle verouderde elementen enthousiast, behalve over de trap. Ik zag legio mogelijkheden om al die oude, kapotte rotzooi om te gaan toveren tot iets moois, maar bij de trap blokkeerde ik. Vanwege een bouwkundige aanpassing in de jaren ’70 was de trap in een soort krap halletje geplaatst. Op de trap was gelamineerd hout geplakt, tegen de muren zat laminaat dat eigenlijk voor de vloer bedoeld is. Het was een soort claustrofobisch uithangbord voor plakhout. Ik kon er zó weinig mee, dat ik er bijna geen foto’s van heb gemaakt destijds. Gelukkig ontdekte ik later onderstaand beeld, dat Mus tijdens een bezichtiging met mijn telefoon had gemaakt.

oude trap zilverblauw

Zo ongeveer het eerste wat we deden toen we de sleutel kregen, was het laminaat van de muren trekken. We waren heel benieuwd naar wat eronder zat, omdat we dachten dat het laminaat tegen de muren gebruikt zou zijn om iets te verbergen. Gelukkig bleek er gewoon gestukadoorde muur onder het laminaat te zitten. Na verwijdering van het laminaat tegen de muur zag de trap eruit zoals hieronder.

Ik had een beetje een hard hoofd in het opknappen van de trap, maar onze schilder Wil, met recht de held van de verbouwing, zag er een uitdaging in. Hij begon met het ‘kaal maken’ van de trap: zoveel mogelijk lijm- en verfresten moesten worden verwijderd. Daarna schuurde hij de trap en begon hij met herstelwerkzaamheden. De trap hoort origineel bij het huis, wat betekent dat ‘ie bijna 100 jaar oud is. Een ingewikkeld klusje dus.

schuren trap Sikkens

Op deze foto’s zie je goed de verschillende lagen verf en lijm die op de trap zaten en hoe beschadigd de trap was.

Toen Wil de tredes geschuurd en opgeknapt had, heeft hij ze in de grondverf gezet. Daarna hebben we een tijdje weinig aan de trap gedaan, omdat we hem dagelijks gebruikten tijdens de verbouwing en al het stof en het zand hem alleen maar verder zou beschadigen. Dit plaatje was de inspiratie voor onze trap, al kon ik me nauwelijks voorstellen dat het daadwerkelijk zo zou kunnen worden. In tegenstelling tot op het plaatje, kozen we een iets lichtere gele kleur die een beetje naar neon zou neigen.

trap herstellen en verven

Toen de grootste werkzaamheden waren afgerond en er gestukadoord was, zag de trap er zo uit. Ons plan begon vorm te krijgen.

trap schuren en verven

Omdat we ervoor kozen om de trap na de verbouwing open te laten en hij een min of meer centrale plek in onze woonkamer heeft, kozen we ervoor om zowel de trap als de muren eromheen te verven. Zo zou er een soort kader ontstaan, dat de trap zou laten opvallen maar tegelijkertijd zou isoleren van de rest van de ruimte. Op onderstaande foto zie je goed wat ik daarmee bedoel. De constructiebalken moeten nog geverfd worden maar je krijgt al een behoorlijk beeld van hoe het er straks uit gaat zien. Wat een metamorfose!

Sikkens verf

De verf die Wil gebruikte, inclusief de kleurcodes:

Muur: Sikkens Alphacryl Pure Mat – Kleurcode: G4.50.80
Trap, grondverf: Sikkens Rubbol BL Rezisto Primer – Kleurcode: G4.50.80
Trap, aflak: Sikkens Rubbol BL Rezisto Satin – Kleurcode: G4.50.80

Sikkens Rubbol BL resisto satin

When we bought our house, I loved almost every old and weary detail. I dreamed about how we would turn this house into our dream home. The old, original staircase was never involved in these dreams. I kind of hated it. It was dark, it was narrow and I hated all the fake, laminated wood. We knew that the staircase would be the centre of our living room, after removing the walls that divided our living room into three small, separated rooms. When I saw this picture on Pinterest, I knew I wanted to do something similar. I choose a somewhat lighter color with a little hint of neon (find the paint we used above). Wil, our fabulous painter, did a marvelous job restoring the old staircase. We’re so happy with the result! 

huis zilverblauw

 

9

The pink room I

flinders design muller van severen hanging lamp

(English below)

Al voor we de sleutel van ons nieuwe huis kregen, bedacht ik me dat ik van de kleine bibliotheekkamer (zie hier hoe de kamer er van tevoren uitzag) graag een roze tv kamer wilde maken. De kamer stond echter helemaal vol met massieve, zware boekenkasten, in de jaren ’90 op maat gemaakt. Deze boekenkasten hoorden niet origineel bij het huis en besloegen meer dan de helft van het oppervlakte van de relatief kleine kamer. Kort nadat we de sleutel kregen, ontdekten we dat de vloerbalken van deze kamer rot waren en moest sowieso alles eruit, wat direct een goede reden was om een nieuwe bestemming te zoeken voor de kastenwand. Dat betekende ruim baan voor onze roze tv kamer.

We hebben de tv kamer helemaal opnieuw moeten opbouwen, omdat al snel bleek dat er naast de rotte vloerbalken nog veel meer mis was met deze ruimte. Zo was de elektra fors verouderd (onze elektricien sprak ferm “we doen hier álles opnieuw, of ík doe het niet”) was er veel zichtbaar leidingwerk en was het kozijn in deze kamer er slecht aan toe, omdat de ombouw om de verwarming ervoor zorgde dat vocht zich had opgehoopt op de vensterbank. De kamer kreeg een nieuwe vloer met vloerverwarming, nieuwe elektra, een nieuw plafond, nieuw stukwerk en onze schilderheld Wil herstelde op bijna magische wijze het authentieke kozijn met glas-in-lood.

roze kamer zilverblauw

Al vanaf moment één had ik Hanging Lamp number 2 van Valerie Objects, een ontwerp van Muller en Severen, als statement piece in mijn hoofd voor in deze ruimte en ik had het geluk dat Flinders.be de lamp wilde ruilen tegen een vermelding in dit bericht. Ik ben erg fan van dit Belgische merk en Flinders.be heeft bijna de gehele collectie in hun assortiment. De vorm van de lamp komt mooi uit in de relatief kleine tv kamer en ik hou van de combinatie groen met roze. Door de mooie spiegelende onderkant van de lamp, geeft hij het perfecte sfeerlicht in deze ruimte. De lamp is in het echt nog mooier dan ik had verwacht.
Het kleine roze art-deco plafondlampje vonden Casper en ik op een rommelmarkt in Zeeland. Ik hou van de snoepjesachtige vorm én vind het heel leuk om design te combineren met rommelmarkt- en kringloopvondsten.

muller van severen hanging lamp

Oorspronkelijk had ik gedacht dat ik veel lijsten met posters zou willen ophangen in de tv kamer, maar omdat we de reflectie van het zonlicht op de muren zo mooi vinden, besloten we dat niet te doen. Casper schilderde een plank uit onze WOWN!-collectie in de kleur van de muur en die hingen we op aan de kant waar de reflectie van de zon niet komt. Op deze plank kan ik een wisselende collectie van posters zetten.

pink room fest amsterdam

We zijn heel blij met het resultaat tot nu toe, al is de tv kamer nog niet af. Afgelopen weekend heeft Miel, Casper’s broertje, de binnenkant van de oude schouw betegeld en binnenkort gaan we de buitenkant bekleden met koper. Dat wordt nog een spannend klusje, omdat het ietwat buiten m’n comfortzone is. Zodra het af is, maak ik nog een blogpost, waarin ik ook alle verfkleuren en de bank zal vermelden. Fijne nieuwe week!

Ever since we bought this house, I wanted a pink tv room. This room was in use as a small library since the nineties, but when we discovered the original flooring was rotten we needed to remove everything from the room to rebuild it entirely. We decided to find another use for the massive cabinets (they do not originally belong to the house, but were custom made in the nineties. Knowing this made it easier to remove them). We redid everything: the electricity, the ceiling, the plasterwork and the floor. We kept the mantelpiece (see here), it’s not finished yet and I’ll write about it in my next blogpost. Wish you a pleasant new week!

6

Wecycle

(English below)

We leggen definitief de laatste hand aan het woongedeelte van ons nieuwe huis. Schilder Wil heeft er een behoorlijke klus aan om de oude kozijnen aan de binnenkant op te knappen en fris in de lak te zetten. Het afgebikte muurtje mist enkele stenen, maar omdat we deze in oude stijl willen herstellen, wachten we tot een vakman tijd heeft om ons daarbij te komen helpen. Ondertussen kan ik naar hartelust los met de inrichting. Heerlijk, want wat heb ik hier lang op gewacht. Spullen die ik meer dan een jaar geleden in dozen heb gedaan mogen er eindelijk weer uit. Het voelt een beetje zoals het vroeger, toen ik een kind was, voelde als het Sinterklaas was.

Een van de leukste dingen van het inrichten van ons nieuwe huis, vind ik het ophangen en neerzetten van de verlichting. Ik heb een aantal bijzonder exemplaren in mijn lampencollectie. De gele McDonalds-M, het kampvuurlampje, onze landingsbaanlampen in de keuken, de roze Liefde-neon en de Light Forest wandlamp zijn een paar van mijn favorieten. Daarnaast ben ik gék op snoeperige art-deco lampjes die ik zoek op rommelmarkten en bij de kringloop en heb ik sinds afgelopen zomer een fascinatie voor okergele, antieke lampenkapjes. Casper zegt wel eens dat hij vindt dat ik zo een lampenmuseum kan beginnen. Ik vrees dat hij gelijk heeft.

Liefde neon

Wecycle, de stichting die zich richt op het verantwoord inzamelen en recyclen van e-waste in Nederland, vroeg me om in het kader van woonmaand oktober wat aandacht te besteden aan het inzamelen van lampen en armaturen. Omdat ik eerlijk moet bekennen dat ik hier zelf nog heel weinig van wist, leek me dat een goed idee. Hoe meer we immers weten over recyclen en inzamelen, des te groter de kans is dat we het gaan doen (zo werkt dat tenminste bij mij). Recycling is goed voor het milieu, het draagt bij aan het besparen van grondstoffen en zorgt voor minder CO2-uitstoot. Bijdragen aan een beter milieu betekent wat mij betreft niet per definitie het aanbrengen van grote, wereldschokkende veranderingen in je leefpatroon, het zijn juist kleine dingen zoals dit die een verschil kunnen maken. Wist je bijvoorbeeld dat je zowel afgedankte (Led)lampen als (kleinere) armaturen kunt inleveren bij de bouwmarkt, in woonwinkels en tuincentra? Daar vind je speciale inzamelbakken. Voor lampen staan deze inzamelbakken ook in praktisch elke supermarkt. Grote armaturen kunnen ingeleverd worden bij de milieustraat van je eigen gemeente. Haal vooraf altijd de lampen uit de armatuur. Als de armaturen nog bruikbaar zijn, kun je ze natuurlijk ook naar de kringloop brengen en er iemand anders blij mee maken (ik hou me aanbevolen als je nog armaturen hebt liggen met okergele, antieke glazen kapjes).

Al met al kost bijdragen aan het recyclen van lampen en armaturen weinig en levert het veel op. In 2017 zamelde Wecycle 107 miljoen kilo e-waste in en werd 345 miljoen kilo CO2-uitstoot vermeden. Daar werk ik graag aan mee.

McDonalds M

Ben je nou net als wij ook professioneel met interieur bezig, dan is het extra belangrijk je bewust te zijn van de recyclemogelijkheden van lampen en armaturen. Het verantwoord afvoeren van lampen armaturen tijdens verbouwingen of renovaties is bovendien belangrijk voor je MVO-beleid (maatschappelijk verantwoord ondernemen, iets waar wij met Zilverblauw -en ik hoop elke ondernemer- zoveel mogelijk naar streven). Als je zelf lampen of armaturen voor je projecten importeert ben je overigens verplicht je in te schrijven bij stichting LightRec, een stichting die ervoor zorgt dat TL-verlichting, Led-verlichting en andere energiezuinige verlichting niet in het milieu terecht komt maar wordt hergebruikt. Een goede zaak, lijkt mij.

Het klinkt misschien wat gek, maar als ik in onze mooie roze tv kamer zit en geniet van de reflectie van het bijna 100 jaar oude glas-in-lood op de muur, denk ik regelmatig na over hoe de wereld eruit zal zien over nóg eens 100 jaar. Toen dit huis gebouwd werd, was er nog geen verharde weg voor de deur. Het industriegebied verderop was nog weiland. Ik hoop zo dat het ons lukt om onze mooie wereld te bewaren voor de generaties na ons. Wij, de volwassenen van nu, zullen het verschil moeten maken. Ik ga mijn best doen!

reflectie glas-in-lood

I’m enjoying the styling of our living room to the fullest. If you follow along on Instagram, you’ve probably seen that we’ve painted our entire tv room pink, ceiling included. I love the reflection of the stained glass windows on our walls. Wecycle, a Dutch foundation for the recycling of bulbs and fixtures, asked me to pay some attention to the fact that in the Netherlands, every (broken) bulb and fixture can be collected and recycled. Perfect to me, since I love to use a variety of lamps and fixtures in our interior, and perfect for our environment since Wecycle already collected 345 million kilos of e-waste in 2017. That’s good news, I’d say. Wish you all a pleasant weekend!

We maakten dit bericht in samenwerking met Wecyle, een stichting zonder winstoogmerk die in Nederland de inzameling en recycling van e-waste regelt.

4

Oude postkantoorlamp

Roze voordeur

(English below)

De opa van mijn vaderskant was vroeger directeur van het postkantoor in het dorp waar ik geboren ben. Het postkantoor waar hij werkte was gevestigd in een statig oud pandje middenin het dorp. Aan de gevel hing deze glas-in-lood lamp.

Toen mijn moeder zwanger was van mij, vertelde ze aan mijn opa hoe mooi ze die lamp vond. Het toeval wil dat de lamp vervangen zou worden door een nieuwer exemplaar met reclame erop voor PTT post, het bedrijf dat destijds de post verzorgde. Mijn ouders kregen de lamp cadeau bij mijn geboorte en hij heeft een groot gedeelte van mijn jeugd in onze woonkamer gehangen. Toen mijn ouders later verhuisden, heeft hij ook nog even aan de gevel van hun jaren ’30 huis gehangen. Daarna verdween de lamp van het toneel.*

lichtroze voordeur

Mijn ouders zijn maar liefst twee keer van elkaar gescheiden en zoals het bij veel scheidingen gaat, ging dat gepaard met nogal wat toestanden en drama. Zo besloot mijn moeder, kunstenares, om na scheiding nummer 1 alles in huis goud te verven. Niet slechts de muren of de meubels, nee álles kreeg een laag gouden verf. De gouden verf leek een soort ‘I want to break free’-effect te hebben. Met elk extra gouden object in huis leek mijn moeder de scheiding wat meer te verwerken, en omdat er kennelijk nogal veel te verwerken was, betekende dat dat de emmers gouden verf niet aan te slepen waren. Ik herinner me dat ik regelmatig goudkleurige verf ontdekte aan mijn schoolboeken en in mijn kleding. Ik ben er destijds klakkeloos vanuit gegaan dat de postkantoor-lamp ook een laag gouden verf had gekregen, en na een tijdje, toen de obsessie met goud weer wat afnam, weggegeven of -gegooid zou zijn.

Toen ik vorig jaar op zoek was naar oude foto’s van ons nieuwe huis, vond ik deze foto van het oude postkantoor in mijn geboortedorp. Hij is gemaakt in 1981, mijn geboortejaar, de lamp rechts naast de deur is de lamp die opgehangen was kort nadat de oude, originele lamp verwijderd was en aan mijn ouders cadeau was gegeven. Ik stuurde de foto naar mijn vader en ons gesprek kwam op de lamp. Tot mijn grote verbazing bleek de lamp na de scheiding niet goud geverfd, noch weggegooid of -gegeven, maar gewoon in de schuur van mijn vader te liggen. “Maar hij hoort op een huis zoals het jouwe, dus ik breng hem de volgende keer wel mee”, aldus mijn vader.

De elektriciën heeft speciaal stroom aangelegd op de plek waar we de lamp wilden hangen. Nadat ik de lamp heel voorzichtig schoongemaakte, hangt ‘ie nu aan onze gevel. Een bijzondere lamp met een bijzonder verhaal.

antieke buitenlamp

* Dit is de simpele, zoveel mogelijk op feiten gebaseerde versie van de voorgeschiedenis van dit verhaal. Volgens mijn moeder, die steeds meer overeenkomsten vertoont met de hoofdpersoon uit de film Big Fish, waren er ramen van kogelvrij glas, ingrijpende verbouwingen en andere fantastische elementen betrokken voordat zij (en niet wij, zoals in het verhaal van mijn vader) de lamp van haar schoonvader kreeg, hetgeen het verhaal spannender en leuker, maar niet per definitie meer waarheidsgetrouw maakt.

My grandparents gifted this beautiful old lamp to my parents to celebrate my birth. It originally comes from the post office in my birthplace, where my grandfather worked as a director. The lamp used to be in our living room when I grew up, but after my parents divorced, I considered it lost because I never saw it again. Surprisingly, it turned out to be safely stored in my fathers shed. “It was waiting for a house like yours”, my father told me. I love it to pieces. 

8