Tag Archives | verhuizen

Verbouwingsupdate IV: Valentijnsgeluk

(English below)

De lelijke donkerblauwe rolluiken die decennialang op de gevel van ons nieuwe huis hingen, waren me al vanaf de eerste bezichtiging een doorn in het oog. Ik heb nooit begrepen waarom je überhaupt rolluiken zou willen. De enige reden die ik kan bedenken is dat je dan een lichtschuwe vampier zou moeten zijn die bang is voor inbraak, een combinatie die niet erg logisch klinkt. Onlangs las ik dat het hebben van rolluiken iets typisch Brabants/Zuid-Nederlands is en dat in de randstad niemand ze heeft, wat ik bijna een soort opluchting vond.

De rolluiken aan ons nieuwe huis voelden een beetje alsof je met je nagels over een schoolbord krast. Wie hangt er nu zulke lelijke rolluiken aan zo’n mooi oud pand?! De ergernis werd nog groter toen ik op de originele bouwtekening, die we gebruikten voor onze verhuiskaart, zag dat er prachtige boogjes zaten in het metselwerk boven de ramen. Die boogjes kon je amper zien, omdat ze verstopt waren achter de rolluiken. Doodzonde.

Wat mij betreft had het verwijderen van de rolluiken dus prioriteit nummer één. Wat Casper betreft niet, en natuurlijk had hij gelijk. Er waren veel belangrijkere dingen om aan te pakken. Maar gisteren zei hij ineens dat hij vandaag, op Valentijnsdag, misschien wat tijd had tussendoor en samen met Wouter, zijn broer, wilde proberen om de luiken eraf te krijgen. Dat vond ik een schitterend Valentijnscadeau.

Het feit dat de luiken eraf gingen vond ik geweldig, maar mijn blijdschap werd nog groter toen bleek dat er achter de luiken een werkelijk prachtig tableau met tegeltjes verscheen. Witte en diepdonkergroene tegeltjes, die het huis nóg mooier maken. Mijn Valentijnsdag kan niet meer stuk.

Naar aanleiding van de goede tips die ik kreeg over het behandelen van het muurtje: iemand nog tips voor het verwijderen van de achtergebleven kit op onze gevel? Ik ben nu van plan het met de föhn van de schilder en een krabbertje te gaan doen. Alvast dank & een fijne Valentijnsdag!

My love Casper gave me the best Valentine’s Day gift ever: he removed the ugly, old rolling shutters from our new house. I never understood why anyone would like to have rolling shutters on a house in the first place, but when we found out that these shutters covered beautiful old tiles, my day couldn’t get any better. Hope your Valentine’s day is just as good. 

p.s. Ik hoef niet te vertellen dat de kozijnen niet geel met blauw blijven, toch? De schilder gaat aan de slag om alles mooi wit te maken zodra het weer dat toelaat.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

16

New home!

new home - Zilverblauw

(English below)

Afgelopen vrijdag kregen we de sleutel van ons nieuwe, oude huis uit 1925. Het is al een tijd geleden dat we het voorlopig koopcontract tekenden en het was dus ook al een tijd geleden dat we het huis van binnen zagen. Ik deed de afgelopen maanden m’n best om zo vaak mogelijk langs het huis te rijden om zo het verliefde gevoel dat we voor het huis hadden vast te houden, maar naarmate de tijd verstreek lukte dat steeds moeilijker. Casper en ik vonden het best spannend om het huis weer te zien na al die tijd. Zou de klik er nog steeds zijn?

Toen we vrijdagochtend het huis in mochten om het te inspecteren voor de sleuteloverdracht, viel alles direct weer op z’n plek. Het was ontzettend fijn om te ontdekken dat onze liefde voor het huis alleen maar groter is geworden nu de spullen van de vorige eigenaren eruit zijn. We lieten het huis dit weekend zien aan vrienden en familie en aten pizza aan de ping-pong tafel die we voor de gelegenheid in het lege huis hadden gezet. ‘s Avonds ping-pongden de kinderen en liepen wij gelukzalig steeds opnieuw rondjes door het huis. Bijzonder hoe een huis zo snel ‘eigen’ kan voelen.

new home - Zilverblauw

De komende weken gaan we het huis verbouwen. Er zit een grote, donkerbruine schouw uit de jaren ’70 in het huis die we eruit gaan slopen, we gaan (als alles goed gaat) een muur doorbreken en er komt een nieuwe keuken in het huis. Ik ga proberen om een keer per week hier op het blog een update te geven van het proces. Ik vind het zelf altijd heel leuk om verbouwingsverhalen van anderen te volgen en wil daarnaast ons proces graag vastleggen. Dat is best een uitdaging voor me, omdat ik de laatste jaren heel erg bezig ben geweest met ‘mooi beeld’ en een verbouwing vooral de eerste tijd niet heel veel mooi beeld op zal leveren. Als je het leuk vindt om de verbouwing van ons nieuwe oude huis te volgen, check dan regelmatig onze stories op Instagram, daar plaatsen we ook updates (Anki op Instagram en Casper op Instagram). Wens jullie een fijne nieuwe week!

We finally got the keys to our ‘new’ old home from 1925. Almost five months past since we signed the preliminary sales contract, so we couldn’t wait to be able to go inside the house again. It didn’t disappoint at all. Without the furniture from the former owners the space looks even more prettier and Casper and I fell in love with the house all over again (and a bit with each other, too). This weekend we showed the house to our friends and family and played ping pong in the empty living room. Next week, we’ll start with the renovations. Can’t wait!

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

15

2018

verhuiskaart Zilverblauw

Someday we will find what we are looking for. Or maybe we won’t. Maybe we will find something much greater than that.

Casper en ik kochten een huis. Een oud huis met roze glas in lood. Met een 135 jaar oude beuk in de tuin en een studio. Toen ik langs het huis fietste en zag dat het te koop was, maakte mijn hart een sprongetje.

Thuis zocht ik het huis op op Funda. Het was ruim boven budget en er moest behoorlijk wat aan gebeuren. Tegen Casper zei ik dat ik mezelf in zo’n huis wel zag wonen. Misschien moesten we toch gaan kijken bij dat mooie, veel te dure huis, al was het alleen maar omdat ik dan aan Casper kon laten zien dat dit het type huis was dat ik zocht. We maakten een afspraak met de makelaar en na de eerste bezichtiging konden we niet anders dan constateren dat we allebei halsoverkop verliefd waren geworden op het huis.

De verliefdheid op dit huis was precies zo irrationeel als verliefdheden meestal zijn. Het maakte me niet meer uit dat er geen vaatwasser in de verouderde keuken zit (ik haat afwassen), dat het prachtige roze glas in lood enkel glas is (ik haat kou), dat de vloeren niet geïsoleerd zijn (nog meer kou) en dat de verkopers alle kozijnen blauw met geel verfden en de gehele keuken geel met rood. We vielen voor die schattige bouwstijl (het huis is uit 1925, voor het ontwerp hierboven maakten we gebruik van de originele bouwtekening), die 135 jaar oude beuk in de tuin, voor het perceel van 1200m2, voor de studio achter het huis (vooralsnog tot in detail in gebruik als bruin café, maar in mijn hoofd al een studio). Casper en ik sliepen er allebei slecht van.

Dat we het huis uiteindelijk konden kopen, wijt ik aan een combinatie van geluk, de oudere verkopers die zagen dat we een klik hadden met het huis en de uitmuntende onderhandelingstactiek van Cees, de vader van Casper. Schrijfster Margaret Atwood zei ooit: In the end, we’ll all become stories en dat vind ik een prachtig idee. Ik voel me bevoorrecht dat we vanaf 2018 ons verhaal mogen vervolgen in dit prachtige oude, voor ons nieuwe huis.

Het huis ligt op ongeveer 300 strekkende meters van ons huidige huis, dus we kunnen zo ongeveer te voet verhuizen. Op 19 januari krijgen we de sleutel. Wens jullie alle goeds voor 2018, het belooft een mooi jaar te worden!

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

28

In between

zilverblauw

Het is een beetje een gekke tijd, de afgelopen weken. Alsof we in een soort vacuüm zitten. Een vacuüm waarin we ons huis proberen te verkopen en hard bezig zijn een van de opties voor een nieuwe plek rond te krijgen. De huizenmarkt in Oisterwijk is prima, maar niet zo verhit als in de randstad. Er komen gelukkig een hoop mensen kijken naar ons huis, wat maakt dat we een beetje het gevoel hebben dat we in een soort museum wonen. Bijna al mijn mooie spullen heb ik opgeborgen in verhuisdozen en in onze opslagruimte gezet. Eigenlijk is het afscheid nemen van ons huis al in volle gang en dat voelt goed en verdrietig tegelijk.

Net voordat ons huis definitief in de verkoop ging, drukte ik wat foto’s af die ik de afgelopen tijd maakte. Ik moet mezelf eraan herinneren dat vaker te doen, zo’n collage aan de muur werkt inspirerend. In ons volgende huis zou ik wel een hele muur met foto’s willen, als een soort inspiratiewand. Nog precies een week werken en dan hebben we vakantie. Ik hoop dat ik dan de tijd kan vinden om aan de slag te gaan met moodboards voor het nieuwe huis. Ideeën genoeg. Zo zou ik onderstaande oude werkbank, die we begin vorig jaar opknapten, graag om willen bouwen tot element voor in de keuken. Mijn handen jeuken om aan de slag te gaan. Eerst maar eens zorgen voor duidelijkheid en dus nog even geduld hebben. Niet mijn sterkste kant. Wens jullie een fijne avond!

zilverblauw

BewarenBewaren

9