Tag Archives | oisterwijk

Over een boot, deel 1

oisterwijkse bossen en vennen

Toen ik laatst thuiskwam en Casper met glinsterende ogen in de keuken zag staan, wist ik dat er iets bijzonders aan de hand was. “Ik heb een boot gekocht”, zei hij. Hij had net zo goed kunnen zeggen dat er een olifant in de tuin stond, zo verbaasd was ik. Ik wist niet eens dat hij ambitie had om een boot te bezitten. Daarnaast wonen we in Oisterwijk, Noord-Brabant, een plaats die nou niet bepaald bekend staat om z’n bloeiende havengebied (om precies te zijn: we hebben niet eens een haven). Ik snapte er dus niks van.

Kolkven Oisterwijk

Casper vertelde dat de boot in kwestie een bescheiden roeibootje was, dat in het Kolkven bleek te liggen. Nu hebben we hier behoorlijk wat bossen en vennen, dus het klonk aannemelijk, al wist ik tot dan toe niet eens van het bestaan van boten in het Kolkven. Kennelijk zijn de ligplekken in het Kolkven erg gewild en aasde de familie Boot (zo heten ze echt, toeval bestaat niet) al jarenlang op zo’n plek. Casper’s broer Wouter is een fervent visser en Casper houdt van vogels kijken, dus die boot was een soort lang gekoesterde droom. Jullie snappen dat de broers in rep en roer (haha) waren.

kolkven zilverblauw.nl

Boten

Het nadeel van roeibootjes is dat ze vollopen met water als het regent. Je moet er dus regelmatig naartoe om ze leeg te maken. De man waarvan de gebroeders Boot hun boot kochten, was al meer dan een jaar niet meer bij de boot geweest en had ook niet zo’n fancy zeiltje als je bij sommige boten op de foto’s ziet. Hij wist niet precies hoe de staat van de boot was. Enthousiast als ze waren, gaven de gebroeders Boot daar niks om en trommelden ze ook nog broer Miel en zijn partner Pim op, die zo ongeveer alles kunnen, om de boot boven water te krijgen. Omdat ik al moest lachen bij het idee van 3 Boten die een boot boven water zouden proberen te krijgen, ging ik mee met mijn camera. Onze kinderen vonden het ook een fantastisch avontuur (logisch, zij heten immers ook Boot) dus met een flinke delegatie troonden we naar het Kolkven.

Oisterwijk roeibootje

De boot bleek inderdaad op de bodem van het ven te liggen. Er werd een tactiek bedacht om de boot boven water te krijgen. Daarna was het een kwestie van hozen. Er bleken meerdere kleine visjes en zoetwatermossels in de boot te wonen, die door Wolf en Mus netjes terug in het water werden gezet. Op een gegeven moment was de boot zo ver boven water dat Wolf en Casper erin konden staan.

vissen op het kolkven, Oisterwijk

Roeibootje gezonken

zoetwatermossel

Eenmaal aan boord zagen de Boten waar ze vanaf het begin van het project bang voor waren geweest: er zat een behoorlijk gat in de bodem van de boot en er stroomde in een rap tempo water naar binnen (als je goed kijkt, zie je het gat op de foto hieronder, het zit net onder het bankje). Teleurstelling alom. Maar al snel waren ze het erover eens dat het gat hen er niet van zou weerhouden de Boten-droom waar te maken. Nu ze eenmaal de ligplek hebben, zou er een nieuwe boot komen. Ze maakten direct een plan om ‘m met z’n allen te gaan kopen.

roeibootje optakelen

Waarschijnlijk binnenkort dus een nieuw deel in de boten-saga. Voor nu wens ik jullie een hele fijne hemelvaartsdag!

10

Over huizen & magie

voordeur zilverblauw

Voordat ik ruim elf jaar geleden naar ons huidige huis verhuisde, woonde ik in een piepklein arbeiderswoningkje. Het was mijn allereerste eigen huis. Mijn moeder is er na mij gaan wonen (hier kun je zien hoe het er ongeveer uitziet). Ik weet nog heel goed hoe ontzettend groot ik ons huidige huis vond. Opgegroeid in een relatief kleine sociale huurwoning, een zolderkamer tijdens mijn studie en daarna dat arbeidershuisje: ons jaren ’30 huis leek wel een villa, zoveel ruimte had ik. Helemaal toen we na een paar jaar een stuk aanbouwden. Dit huis, waar Casper en ik ons gezin startten, waar Mus geboren werd, heeft al die jaren een soort magische aantrekkingskracht op me gehad. Het was mijn speeltuin, waar ik vloeren wit verfde, we een rookkanaal aanlegden dat dwars door het huis loopt en ik duizenden foto’s maakte. Ik had altijd wel inspiratie om iets in huis aan te pakken, of dat nu Wolf’s zolder was, de keuken of de kelder. De mogelijkheden leken eindeloos.

Zilverblauw groeide, onze kinderen groeiden, maar ons huis groeide niet mee. Vorig jaar realiseerde ik me dat we definitief te weinig ruimte hebben, helemaal nu Casper en ik allebei veel thuis werken. We hebben een studio nodig, met werkplekken en opbergruimte. Even dachten we dat we die studio in de tuin konden bouwen, maar daar hadden we bij nader inzien ook nét te weinig plek. Sinds een tijdje huren we nu zo’n box op het industrieterrein van ons dorp, omdat we letterlijk en figuurlijk uit het huis zijn gegroeid. (In mijn hoofd huren alleen hoarders zo’n box, dus het was best een stap om een deel van onze spullen daar naartoe te verhuizen*).

pink smeg fridge zilverblauw.nl

En zo veranderde het huis waar ik zo van hou langzaam, heel langzaam in een huis waarin ik me steeds meer erger aan het gebrek aan ruimte. Vorige week werd onze nieuwe Artifort-bank bezorgd en toen ik die trots in huis zette, voelde ik even dat sprankje magie weer, de liefde voor dit huis en hoe goed het bij ons past. Maar diezelfde dag was er ook irritatie, omdat ik probeerde te werken maar Mus er keihard doorheen neuriede en ik geen rustige plek had om te zitten. Ik denk dat de beslissing om je huis te verkopen een beetje lijkt op het verbreken van een langdurige liefdesrelatie: ook al weet je diep in je hart dat het beter is, het blijft pijnlijk.

De afgelopen maanden hebben we verschillende panden op het oog gehad. Één huis kochten we bijna, maar daar bleek na een bouwtechnische keuring zoveel aan te moeten gebeuren dat het niet haalbaar was. En dan loopt er nog een project waar we al vanaf 2012 mee bezig zijn, maar dat onzeker blijft. Een ding is zeker: we willen hier niet zomaar weg. Ons huis staat nog niet te koop, we willen eerst iets anders vinden. Het liefst een oud bedrijfspand, een fabriek of iets anders inspirerends waar we de dromen die we hebben met Zilverblauw kunnen verwezenlijken. Maar ja, dat soort panden liggen niet voor het oprapen. Dus voorlopig pin ik me suf op Pinterest, sparen we zoveel we kunnen en koester ik alle sprankjes magie die ik nog voel voor dit huis. Ik weet nu al dat het afscheid moeilijk wordt.

*Niks tegen hoarders, dat zijn over het algemeen prima mensen. Ik geloof zelfs dat ik hoarders in mijn vriendenkring heb. Kringloopwinkel-hoarders, welteverstaan.

9

Morning snow

Natuurtheater Oisterwijk, zilverblauw.nl

Verse sneeuw heeft iets magisch. Het maakt alles zachter, subtieler en vriendelijker (oké, behalve als je de weg op moet dan). Ik hoopte op sneeuw de laatste weken. Tijdens het vorige beetje sneeuw dat er viel deze winter was ik zo hard aan het werk dat ik geen tijd had om op pad te gaan voor foto’s. Ik wilde heel graag naar het Land van Ooit en naar ‘ons’ natuurtheater. Vanmorgen stond ik vroeg op en greep ik mijn kans. Er had nog niemand door de sneeuw gelopen, Wolf en ik hadden het bos helemaal voor onszelf. Het Oisterwijkse natuurtheater (en het bijbehorende boscafé) is echt een hele bijzondere plek, mocht je ooit eens in de buurt zijn, ga er dan zeker eens kijken.

Natuurtheater Oisterwijk, zilverblauw.nl

The magical place (Oisterwijks natuurtheater) near our home looks even more magical covered in morning snow.

Natuurtheater Oisterwijk, zilverblauw.nl

Natuurtheater Oisterwijk, zilverblauw.nl

6

Zomer

staalbergven, by zilverblauw.nl

Afgelopen week was een beetje een rare. We namen afscheid van Casper’s opa, die 95 is geworden. Het afscheid was indrukwekkend en mooi.

It was a strange week. We said goodbye to Casper’s 95-year old grandpa. The funeral was sad, but also beautiful and impressive. I took this photos at our local swimming pool Staalbergven. I think they pretty much reflect my feelings.

staalbergven, by zilverblauw.nl

We tellen voorzichtig af naar de zomervakantie en maken plannen voor de tijd daarna. Een van die plannen is zó gaaf, dat ik er nog niks over durf te vertellen omdat ik bang ben dat het alsnog niet doorgaat. Zodra ik daar wat meer zekerheid over heb, kan ik niet wachten om het hier met jullie te delen. Geduld hebben en wachten op al die lange termijnplannen zijn de dingen die ik misschien wel het moeilijkst vind aan ondernemen.

staalbergven, by zilverblauw.nl

staalbergven, by zilverblauw.nl

Door alle consternatie heb ik de winnaar van het nieuwe Caravanity-boek nog helemaal niet bekend gemaakt. Casper koos Marie Devos met onderstaande prachtige reactie als de winnaar, gefeliciteerd! We nemen contact met je op om ervoor te zorgen dat het boek naar je toekomt. Fijne woensdag allemaal!

Schermafbeelding 2016-06-22 om 10.14.50

1

Summer at the fen

Staalbergven-1

Staalbergven

Staalbergven-2

De eerste keer dat het weer goed genoeg was om naar het zwembad in het bos te gaan, (ik schreef er hier en hier ook al eens over) grepen we onze kans. Iris en Marieke gingen ook mee. Staalbergven blijft magisch voor mij: het groen, het donkere water, de naaldbomen, ik hou van deze plek. Ik nam mijn analoge Nikon FE mee en een simpel rolletje Kodak Gold. Carmencita Film Lab ontwikkelde en scande mijn film. Fijne dag!

Staalbergven-3

Staalbergven-4

The first time the weather was good enough to go to the fen this year. (I wrote about it before, here and here) I just love this place, with all it’s green and dark water and conifers. It’s almost magical to me. Iris and Marieke joined us, we had a wonderful day. I took my Nikon FE and a simple role of Kodak Gold. Carmencita Film Lab developed and scanned my film. Happy thursday!

Staalbergven-5 

17