Tag Archives | katten

Jane de Liefste

In de herfst van 2018 kwam ik samen met onze jongste zoon Mus terug van een weekendje in een vakantiepark. Toen we de auto aan het uitladen waren op onze oprit, hoorden we haar voor het eerst. Een klein poesje, miauwend in de struiken tegenover ons huis. We liepen naar haar toe en praatten tegen haar. Ze was bang en rende weg.
De volgende dag zagen we haar in de tuin. Ze was mager, had duidelijk honger. We zetten een schoteltje voer neer. Pas toen we op een paar meter afstand waren, durfde ze het op te eten. Haar stemmetje viel op: hoog, zacht, smekend. Wat was ze klein!
Het voeren werd een ritueel en het poesje, dat we later Jane zouden noemen, zocht ons steeds vaker op. Soms miauwde ze onder ons slaapkamerraam als ze hoorde dat we daar waren, met haar hoge, herkenbare miauwtje. Dan ging ik uit bed om haar te voeren. Na een tijdje vertrouwde ze ons zo dat we haar mochten aaien. Dat vond ze fantastisch en ze begon meteen héél hard te spinnen.

Dat het niet goed met haar ging, hadden we toen al gezien. Dat ze geen thuis had ook. Ik herinner me dat ik op een koude novemberochtend buiten kwam en haar zag zitten tegen de gevel van ons huis, in een hoopje bladeren. Ze rilde. Op dat moment besloten we te proberen om haar te vangen. Zieke poezen horen niet in de kou tegen een gevel.
Het was niet makkelijk om haar te vangen. Ze vertrouwde ons, maar had duidelijk lang op straat geleefd dus wilde niet worden opgetild. Uiteindelijk lukte het me om haar te pakken te krijgen. Ik zette haar op een oude deken in onze studio, waar ze de tijd kreeg om bij te komen. Ze sliep, at, liet zich aaien en leek dolgelukkig. Bij de dierenarts bleek dat ze, naast niesziekte en een longontsteking waarvoor ze antibiotica kreeg, geen chip had en op onze oproepen op social media en melding bij Amivedi kwam geen respons. Jane leek van niemand, maar ontwikkelde zich binnen een paar dagen tot de perfecte huiskat: vriendelijk, aanhankelijk, sociaal. Ze heeft niet één keer buiten de bak geplast of gepoept, nooit gekrabd of iets stukgemaakt. Jane was alleen maar lief. Hele avonden lag ze op schoot te spinnen, terwijl ze je intens aankeek en zo nu en dan haar ogen dichtkneep. Ze was zo dankbaar.

Met onze siamees Pjoes ging het vanaf het begin verbazingwekkend goed. Dat was geen wonder, want Jane zette een charme-offensief in waar je u tegen zegt. Ook voor Pjoes was ze extreem lief. En zo kwam het dat onze eigenwijze, verwaande siamees en dat kleine straatpoesje beste vrienden werden. Ze sliepen samen, wasten elkaar en waren onafscheidelijk. Na overleg besloten we Jane, die tot dat moment ‘poesje’ heette, te vernoemen naar een van de hoofdpersonen uit de Netflixserie ‘Stranger Things’, een meisje met bovennatuurlijke krachten. Dat paste bij wel haar. Er volgden maanden vol knuffelen, op schoot liggen en verwennerij. Jane hoorde helemaal bij ons gezin, iedereen was dol op haar.

Helaas is dit geen verhaal met een goed einde, nou ja, tenminste niet voor ons. Voor Jane is het verhaal denk ik, hoop ik, wél goed geëindigd. Nadat we anderhalf jaar voor haar hebben mogen zorgen, haar zoveel warmte, liefde en eten gaven als ze wilde, bleek ze een snelgroeiende, agressieve tumor te hebben in haar buikje. Toen ze stopte met eten wisten we dat het mis was, en eenmaal bij de dierenarts was het al te laat. Ze had pijn, die ze waarschijnlijk al een tijd had gedragen zonder het te laten zien. Dezelfde dag is de dierenarts bij ons thuis gekomen en is Jane op mijn schoot vredig ingeslapen. We waren allemaal bij haar en de kinderen aaiden haar. We zijn er allemaal erg verdrietig van, omdat we zoveel van haar hielden en we dolgraag nog langer van haar hadden willen genieten. Maar om met Rowwèn Heze’s Jack Poels te spreken: ‘soms is het beter iets moois te verliezen. Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad’.

Jane heeft op Instagram haar eigen ‘highlight’, een verzamelfilmpje met haar verhaal vanaf het begin dat we haar vonden. Als je naar mijn profiel gaat, kun je het bekijken.

32

Home sweet home











Dit is het huis van mijn moeder. Mijn moeder is kunstenares. Ze woont er samen met haar katten Tuinoviç en Rattenkop. In de tuin van mijn moeder staat een grote schuur waar mijn broertje woont, samen met kat Swift. Ik kom uit een nogal ehh, bijzondere familie met veel creatieve mensen. Voordat mijn moeder in dit huisje kwam wonen, was het mijn huis. Het is een schattige kleine arbeiderswoning midden in het centrum van ons dorp. Mijn moeder heeft een compleet andere stijl van inrichten dan ik heb, maar toch zijn er overeenkomsten. Grappig om te zien, vind ik zelf. Veel plezier! Home sweet home is een initiatief van Barbara, kijk bij haar voor een lijst met alle deelnemers. Meer Home sweet home zien op dit blog? Klik op de button in de sidebar.

This is my mother’s house, she’s an artist. She lives here with her cats Tuinoviç and Rattenkop. (Rattenkop means as much as ‘rathead’) In my mothers garden is a huge barn where my brother lives, with his cat Swift. My family is very creative and a bit strange. (sometimes more than just a bit) Before I moved into our current house, this little house was mine. It’s located in the centre of our small town. Although my mothers interior doesn’t seem to look like ours, there are similarities. Enjoy!
There’s a ‘Home sweet home-button’ in the sidebar. Click it and you’ll see all Home sweet home’s until now.
For more Home sweet home, check Barbara.

25

Terwijl…

…ik met Wolf wentelteefjes bak, omdat Wolf zo van koken en bakken houdt, lepelt kater Curry* met zijn poot Caspers glas melk leeg. Poes Thijs wast zichzelf, nadat ze zojuist een muis heeft verorberd. Het hoofd ligt nog op ons grasveld. Het zijn niet wij die de katten als huisdieren hebben, het is andersom. Wij zijn slechts huismensen in het leven van de Superieure Kat.

Vanochtend kreeg ik een ontzettend leuk bericht van Nienke; ik heb haar give-away gewonnen, dankzij notaris Ocker! Whiehieie! Wolf is dol op vossen en het shirt zal hem zeker fantastisch staan! Zodra ik het binnen heb, zien jullie het hier.

*Curry woont al ruim 8 jaar bij Casper. Hij heet Curry omdat hij, toen hij nog een kitten was, eens voluit in de curry is gesprongen die naast een tostie lag, zijn witte borst was nog dagen oranjerood. Maar dat is nog niet alles. Casper is ervan overtuigd dat Curry een hoogbegaafde kat is. Hij heeft er hele theorieën over. Misschien wijdt hij er zelf eens een post aan.

6