Jullie reacties zijn hartverwarmend: via mail, een reactie hier, Instagram, post… Ik had nooit kunnen denken dat mijn simpele afkondiging zoveel zou losmaken bij zo’n grote groep mensen. Dat ik zou worden gemist, oprecht. Zomaar wat woorden, gedachten die me bezig hebben gehouden de laatste blog-vrije week:
Ik ga nooit kopje onder. Ik ben sterk. Dat ben ik altijd geweest. Ik hou de boel bij elkaar, zorg voor een vast inkomen naast mijn creatief zelfstandige man en alles gaat ons voor de wind. Ik geef niet toe dat ik steeds puzzel met tijd. Dat het eigenlijk structureel teveel is, al heel lang. Een gezin met twee kinderen, een bedrijfje wat aan alle kanten de gevolgen van de crisis merkt en een baan van 32 uur, die ik binnenkort kwijt raak vanwege reorganisatie, omdat managers die nog nooit met me hebben gesproken, niet geloven in de waarde van mijn functie. Al mijn loyaliteit ten spijt. De laatste maanden voel ik me lamgeslagen. Uitgevochten. Alleen. In de steek gelaten door mensen die naast me zouden moeten staan. Ik zie geen schoonheid meer, terwijl het juist mijn kracht is dat overal te zien. Dus waarom zou ik dan nog bloggen? Wat heb ik dan nog te inspireren? Er zijn zoveel mensen die mooie dingen maken, ik kan er net zo goed mee stoppen. Wat maakt het voor verschil?
Wat ik me gerealiseerd heb, is dat fotograferen en bloggen mijn zuurstof is, in een wereld waarin ik me continu buiten adem voel. Omdat ik de drang voel iets te willen maken, iets wat ik mooi vind, waar ik in geloof. Creëren. Na mijn werk, om vijf uur, nog snel even mijn camera uit de achterbak van mijn auto pakken om iets te fotograferen, wat me opviel terwijl ik die ochtend discussiërend met een collega naar een vergadering reed. Parels tijdens grijze dagen. Daarom kan ik hier niet weg blijven, al denk ik rationeel wel eens dat dat beter zou zijn, omdat ik gewoon niet zakelijk genoeg ben om écht door te pakken en iets van dit concept te maken. En omdat het me aan steun ontbreekt op dat gebied. En ja, ook omdat er in deze harde internetwereld ook een stel mensen zijn die de sfeer van mijn blog om wat voor reden dan ook niet trekken en me daarom steeds keihard proberen neer te slaan, verbaal, op sociale media of fora. Hoewel dat laatste niet de hoofdreden is hoor, want over het algemeen heb ik lak aan wat andere mensen van me vinden. Diep in mijn hart blijf ik een vreselijk naïeve optimist, met veel te veel vertrouwen in mensen, al ga ik keer op keer op mijn bek. Want misschien is dat wel het enige waar ik me nog aan vast kan houden: dat ieder mens in essentie goed is, hoe stom zijn of haar gedrag ook is en hoezeer ik mezelf ook steeds laat kwetsen. Daarin wil ik blijven geloven, en daarom wil ik hier mijn boodschap blijven delen. Wat anders dan jullie van me gewend zijn, want ik ben niet meer dezelfde. En wie weet bouw ik Zilverblauw toch ooit nog eens uit, zoals ik dat al jaren in mijn hoofd heb. Niemand kan me afnemen dat ik in mijn eigen droom blijf geloven, toch?
En jep, dit hierboven is mijn nieuwe poster. Al bedacht voor de crisis, maar nu toepasselijker dan ooit. Liefs voor jullie allemaal. En bedankt. xx
International readers: I will translate my posts again soon. For now, please use a translator. Thank you so much.
Edit: de ‘hope’-poster staat nog niet in de shop, maar mocht je ‘m al willen bestellen: het is een A3-formaat (kan in een 30×40 lijst, die op de foto komt van de HEMA) kost 10 euro en ik heb speciale brievenbuskokers, die dus met de gewone post mee kunnen. De verzendkosten zijn daardoor maar 1 euro. Mail me even op anki@zilverblauw.nl als je er een wil bestellen. Dank!
